7.7.11

Farkında olmadan başladı fakat öldürmeyi bilemeden bitmişti. Ölümsüzlük yemininin en güçlü noktasıydı. Titremek? Hatırlar mısın yağmurun altında titrediğimiz günleri? Doya doya sarılıp öpüştüğümüz anları.. Gereksiz bir ayrılıktı bizimkisi. Birden bire bitti.. Cani bir hastalık gibi vurmuştu beynimi. Düşünmeyi unutup safımsı bi salak gibi aradım seni. Yoktun, artık yok olmuştun. Karanlık, vahşi pislik idi benimkisi. Ağlamaya başladım, gökler bile kıskanırdı gözyaşlarımı. Seni meleklerin kıskandığı gibi.. Her acımda hayatımın devam ettiğini söylerdim kendime. Fakat bu sefer gözyaşlarımın mucizesi durdurmuştu zamanı doya doya üzülüp ağlayayım diye..

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder