12.7.11

oralarda mısın hala?

on bir on iki yaşımdaydım herhalde. Aramızda geçen unutamadığım diyalog:

- Anne beni uyurken hiç izliyo musun?
- Her defasında. Uzun uzun. Öpüyorum bile, bıkmadan.
- Gerçekten mi? Hiç hissetmiyorum. Hadi şimdi sen uyusana ben de öpeyim.
- Tamam kızım, hadi. Bak uyudum, şimdi öpebilirsin.
............................
Şimdi ise şizofreni gibi onun hiç bir zaman beni duyamayacağını bile bile her gece "Şimdi de izliyo musun beni ordan?" sorusunu soruyorum.

Zaman çabuk geçiyo, her şey çok akıcı, her şey çok ani.
ve ben hala nefes alıyorum.

2 yorum:

  1. yazın kısa ve öz olmuş... ama bir o kadar da çok etkilendim...

    YanıtlaSil
  2. herşey kısa ve ani olunca yazıya da bulaşıyo çoğu zaman, çok teşekkür ederim :)

    YanıtlaSil