1.8.11

Kaç kişi gerçeklerin bizim düşündüğümüz gibi olmadığını biliyor ki?

İnernette gezinirken denk geldiğim bir yazı:
Bir daha, her ne kadar aradıysam da, ekşi sözlük hariç hiç bir yerde bulamadım ne yazık ki:
----------------------------------------------------------------------------------

Kafka’nın değişim eserinde hayvanlaşan hayat anlayışımızı kaç kişi anlayabildi ki? İntihar etmek için çabalarını kaçımız düşündü? Yoksa hasta bir kişiliği mi okuyoruz?

Kaç kişi sanat adı altında Mozart’ın sarayda kızların peşinde koşarken krala yakalanmasını biliyor ki? Kız çığlıklar içinde kaçarken Mozart onun peşinde koşuyordu. Üstü başı dağınık, kendinden geçmiş bir halde kralı karşısında görünce de susmak yerine krala şunu demişti: "Ben bayağı biriyim ama yazdıklarım bayağı değildir."

Zweig’in, tanrı’nın bileklerinden tuttum derken "Kaderime ben hakimim" demek istediğini, Hugo’nun kadın düşkünü olduğunu, Dostoyevski’nin kumar tutkunluğunu, Balzac’ın dolandırıcılığını, Poe’nun ayyaş olana kadar içtiğini... "Sen sarhoş mu yazıyorsun?" dedikleri zaman ise kaç kişi yüzünde beliren sanat anlayışı ile yaşamının arasındaki uçuruma kendini koydu?

Tarih deliliklerle dolu, kaç kişi bu deliliklerin arasında yolculuk yapmak ister?

"Gecenin mahremiyetini yırttım." derken Rimbaud’u kaçımız anladı? Verla'in korkularının kendini uyutmadığını, Nietzsche otel odasında kusmukları içinde ölürken yanında hiç kimsenin olmamasını, Miller’in karısını sattığını bile bilmiyoruz belki de…

Gorki gibi yazabilmek için on yılımı harcarım diyebilecek kaç deli var aramızda? Descartes’in Alın Kuralları eserini yazdıktan sonra tebessüm içinde övünerek kahvesini yudumladığını, kendi romanında kurguladığı kişiliğe herkesten önce kendisinin inandığı Gogol gibi kaç kişi var kurgusuna güvenen?

Tarih deliliklerle dolu.

Cipolla’nın iktisat tarihine meydan okuduğunu bile unutmuşuzdur.

İbni sina’nın "Tıbbı üç kelime içine alıyorum." dediğinde kibirli halini, Batuta her gördüğü yüze inancını sorduğunu, Farabi mutluluk teorisini kalem alırken mutsuz olduğunu kaçımız düşündü ki?

Düşüncelerin sakıncalı olabileceğini bile kralların savaşları kaybettiklerinde anladıklarını, kardeş kavgalarının gölgesinde suskunlukları, saray odalarında musiki yerine fransız müziğinin seslendirildiğini... Kaç kişi gerçeklerin bizim düşündüğümüz gibi olmadığını biliyor ki?

Tarih deliliklerle dolu.

Sanat anlayışını hayatları ile kıyasladığınızda kaç sanatkar, kaç yazar, kaç şair aklımızda hayal etmiş olduğumuz şekilde yaşadı ki?

İnsanları yazdıkları ile anlamalıyız; yaşantıları ile anlamaya çalışırsak sanatlarının güzelliğine haksızlık ederiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder