21.5.12

İntiharın Genel Provası

"Bu hayata bir intihar borcum var, biliyorum."


Herkes ölür; ama herkes sevdiği bir şarkıyı dinlerken, sevdiği bir kitabın satırlarında yeni bir yaşam ararken ölme üstünlüğüne ulaşamaz. Herkes ölür; ama herkes o anı kendi kendilerine seçebilme cesareti barındıramaz içinde.

Şu an duyabildiğim tek şey şu yaşam dolu odada zorlukla alıp verebildiğim nefes. Yarın tekrar uyanmama, yaşamıma tekrar zorluklarla devam etmeme sebep olacağını düşündüğüm nefes. Bazı yaşamlar nefes alıp vermekle bitmiyor. Bazı nefesler de alınıp verilmekle sürdürülemiyor. Çaba da gerekiyor. Eksik.
Ne bazı yollar ilerlemekle bitiyor, ne de yaşanılanlar unutabilmekle siliniyor. Eksik.

Kurtulacağım.
Ruhumun böylesine bir beden içerisine, bedenimin ise böylesine bir yaşam içerisine tıkınıp kalmasından kurtulacağım.

Yaşamanın amacını algılayabildiğim gün kurtulmaktan da kurtulacağım. Şimdilik; iki durak arasında yer alan "hayat" diye adlandırdığınız bu pis zaman diliminden kendimi söküp atacağım. "İnecek var."

Toz kaplamış bu yaşamım üzerini temizlemeye mecalim yok. Anımsıyorum, geçen sefer de yoktu.  "Bir insan ne kadar sıklıkla intihar edebilir?"

Artık, hayata dair sağlam uykularım var. Hayat, dur dedi bana artık. Herkes kendi işleriyle ilgilenirken, bunca insan arasından bana dur dedi artık. Hayat, sus dedi artık.
Hayat pes etti. Ben değil. Hiç bir zaman ben değildim pes eden.

Kendime yeni bir gün satın almak istedim hep. Alabildiğim tek şey ise nefesti. Yine, yeniden.

Ben de hikayemi burada sonlandırıyorum. Perdeler çekilde. Işıklar söndürüldü. Boşluk. Hayattan son nefesimi alıyorum, vermiyorum. O, böylesine değerli bir şeyi hakedecek kadar güçlü değil çünkü. Cesaret yoksunu.

Yazmadığım, yazamadığım satırlarımı henüz tamamlamamışken hikayeme nokta koyuyorum.
Kelimeler yetersiz.
Duygu, yok.

Herkes ölür; ama herkes çok sevdiği bir şakıyı dinlerken ölebilme cesaretinde bulunamaz. Ellerde çok sevilen bir kitaptan sevilen en güzel cümlesi eşliğinde...

Herkes ölür ama herkes bu bilinmezliğe kendi adımını atamaz.

Yenildin hayat.


"Artık ölebilir miyim?"

. . .

Yıllar sonra, yıllar önce cesaretimi toplayıp da yazabildiğin bu yazımla yine tüm cesaretimle gideceğim. O zaman öleceğim. Bu hayata bir intihar borcum var benim de, biliyorum. Çünkü hayat, insanlara aittir. İnsanlar ise asla hayata değil.
İnsanlar hayata air değillerdir.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder