19.7.12

bir kahve eşliğinde

Sıradan bir gece daha. Yapacak bir şey yok. Gidilebilecek bir yer yok. Konuşulabilecek bir konu, omzuna yaslanılabilecek bir insan yok. Ben de kelimelere yaslanmayı yeğledim. Bir kahve eşliğinde.


Üzerinde saatlerimi harcayıp da düşündüğüm şeyleri daha önce kimler kaleme aldı merak etmeden edemiyorum. Gere yarısı, sesini duyurmaya çalışan bir ezgi eşliğinde kim daldı benim gibi düşüncelere? İnsanlara yardım edercesine, her zaman orada olacağına söz vermişçesine birkaç tane şarkı. Bir kahve eşliğinde dinlenen. Kimler benimle birlikte içinde aynı duyguları barındırıp da yaşadı? Düşünme yetileri eşliğinde, o yolda ilerleyebildi?


Bir zamanlar bir yerlere varmak için bir birine çarparak ortalıkta koşuşan insanları seyredalardım. Önceden belirlenmiş bir yere varmak için yapabildiklerini izlerdim. Şimdilerde ise korktukları için acele içerisinde hepsi. Bir yere gittikleri de yok, kaçtıkları yerler meşgül ediyor düşüncelerini. Neyden kaçtıklarını bilmeden uzaklaşıyorlar. Birbirlerine bakmaksızın. Gülümsüyorlar, evet; fakat tuhaf bir gülümseme yayılıyor yüzlerine her deneyişlerinde. Mutluluk değil, yalvarıyorlar sanki. Kurturulmak ister gibi. Çevredekilerden, olanlardan, yazılardan, düşüncelerden. Kendilerinden belki.


Bir şeylere doğru koşturduğumu sanmıyorum ben de. Peki bunca zamandır hareket halinde nereye varabildim? Bilmiyorum. Neyi bekliyorum? Ne olmasını istiyorum? İnsanlar bu şekilde yaşıyorlar, şikayet etmeksizin. Nu şekilde yaşayabiliyorlar. Bu koşuş onları yapılandıran, her birini aynı kılan bir şey tamamiyle. Bu, onların yıllar önce belirlenmiş umudu. Ben buna ait değilim. Mutlaka başka bir seçenek olmalı.

Şu an ise, düşünürken bir kahve eşliğinde, umut dolu düşüncelerimle hangi yola doğru gitmekte olduğumu bilmiyorum ama yaptıklarımın bir pişmanlığı var üzerimde. Başkalarının, sergilemiş olduğum bunca şeyi "kötü" diye adlandırmalarına izin vermemden kaynaklanıyor içimde barındırdığım bu tuhaf duygu da.

Şimdi, yeniden, sıradan bir gece daha önümde. Yapacak bir şey yok. Gidilebilecek bir yer yok. Konuşulabilecek bir konu, omzuna yaslanılabilecek bir insan yok. Ben de düşüncelere yaslanmayı yeğledim yine. Bir kahve eşliğinde.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder