25.9.12

kelimelere hapsetmek seni

Gelip oturur musun biraz benimle? Acılarımın henüz uğramadığı bu şehrin, bakışlarımın değmediği bir köşesine oturalım birlikte. Bir yüz öyküsünden beklemenin tutanağını anlatayım sana. İzin ver göstereyim bir de, sayende yabancısı olduğum hayatları. Gözlerimizin birbirini tanımaktan başka bir ihtimali olmasın burada. Sunayım sana seni hapsettiğim tüm kağıt parçalarını. Duygularımı.

...

Gelmeyeceğini bile bile, bir umut işte. Bir hasta ruh işte. Ve benim bu hasta ruhum ne güneşin geri geleceğini bilir, ne de sabredip beklemeyi. Benim bu ruhum her sabah senin ışığına gider, vazgeçer, nefes nefese kalır sonunda. Ellerinde seni hapsetmiş olduğu kağıtlarla.

Ve ruhum bilir, sen göze alamadığım yep yeni bir şehir.
Ben ise göze alamadığın bir yalnızlık.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder