11.9.12

yarınlardan sonrası

Alıştım alışmasına da;
bir mevsimin iki ucundan daha fazla uzak olabilir mi iki insan birbirine?

...

Uyanıp uyuşuk gözlerle etrafa bakınarak ne yapacağımı bilemediğim bir gün daha. Kucağımda gözyaşlarımla buğulanan yazılar. Kolayca, var olan zaman dilimine geri dönebileyim diye her daim açık bırakılan televizyon. Beni ilgilendirmeyen konuşmalar, içimde heyecan yaratmayan saçma sapan şarkılar. Dört bir yani isteklerle, umutlarla sarılmış boş bir ev. Ortada ben.

Her şey nasıl başladıysa öyle bitmiyor işte. Ansızın, bir fısıltıyla her şeyin o düz çizgiden sapacağına dair söz vermiştim kendime. Geçenlerde. İyi oluyor. Şimdilik iyi gidiyor. Ara sıra kitaplarıma sinmiş kokunu sakince içime çekiyorum, evet. Anılar canlanıyor. Canlansın varsın. Henüz gözyaşlarıma hakim olamadan nasıl olur da kalbime hakim olacağımı sanmışım bilmiyorum. Bak, bir vardın, şimdi ise yoksun.

Sana adanmış saylafalar dolusu yazılar tek tek parçalara ayrılmış duruyorlar önümde. Sen de onlarla birlikte içimde parlanmışsın gibi. Bunu istemişim gibi.

Ne dünsün artık sen, ne de bugün. Yarınlardan sonrası ise benim artık. Düşlerle süslediğim bu zaman dilimi bitmek bilmiyor çünkü. Dünü anısayamıyorum, bugüne de pek bir ilgim yok. Yarınlardan sonrasında sen hep benimlesin çünkü.
Kurabileceğim kadar düş tüketiyorum bu yüzden ben. İçerisinde seni ve beni barındıran.

Nasıl başlarsa öyle gitmiyor işte.
Sen, bir vardın, bir yoksun şimdi.
Yarından sonralarının her biri ise benim ellerimde.

...

Ölmek istiyorsam da öleyim. Küçülmeden daha fazla. Olduğum gibi. Değişmeden.
Masallar güzel sonlarla biter çünkü.
Benim ise masallara inancım henüz bitmedi.

1 yorum:

  1. bence kendini daha net ortaya koymalısın,
    belli ki sen hata etmişsin;
    kendini daha net ortaya koyarsan seni değerlendirecektir, kalemin gayet güçlü; güzel yazı

    YanıtlaSil