7.10.12

beslediğin kalemlerim

Senden geriye sayıyorum şimdilerde. Zaten hiçbir zaman yokmuşsun kelimelerden başka. Yazıları(mı)n satır aralarına karışmış karşımda duruyorsun öylece. Sen olup olmadığın bile bellli değil aslında. Şimdilerde, beslediğin kalemlerimi alıp, içerisinde var olduğun kelimeleri çoğaltarak geriye sayıyorum senden.

Kaç sabahı olmayan gecelerin adsız gündüzlerinde denedim bunu anımsayamıyorum. Ne zamanlar kaybetmişim seninle, kaydedememişim belleğime. Kopan her takvim yaprağı seriliyor üzerime şimdilerde.  Olur da bir gün, yüzlerce takvim yaprağı arasından gözlerin gözlerime ilişir diye beklemişim umutsuzca. Zamanı katlayıp yırtıp atmışım ben seninle.

Beslediğin kalemlerim arasında savrulup uçuşmaktasın her gece. Gözyaşlarım var üzerlerinde. Üzerinde. Ne denli hoyratça silmeye çalışsam anılarını, yapamıyorum, mürekkepleri bulaşıyor ellerime. Sen bulaşıyorsun her gece kelimelerime.

Şimdilerde, bir şey eksik bende. Bir şeyler kesik, bir şey her daim hasta bedenimde.
Bir şeyler sensiz denenemiyor bile.

Oturdum senden geriye sayıyorum şimdilerde. Önümde beslediğin kalemlerim ve satır aralarına sıkıştırılmış hakkındaki karaya bulanmış hayallerim.

Aynı yerimiz oldu mu hiç ki geriye bir şeyler kalsın bende? Ne kadarım hiç şimdi? Ne kadarımız biz? Ayrı insanlarız, çabalara rağmen aynı olamayan.

Son kırıntılarını savurup bırakıyorum bu satırlara. Bir ölümsüzlüğe daha yol almaktasın şimdi sen, ben ise senden uzakta, bambaşka bir uçurum kenarında.


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder