22.4.13

bir devam edişin hikayesi

Bir vazgeçişin, ters yöne doğru bir devam edişin hikayesi:

Uzun zamandır buralara yazmadığıma bakılırsa mutlu olmam gerektiğini düşünüyorum şimdi ben de Kafka gibi. Mutlu ya da mutsuz nefes alıyorum yine de; mutlu olmaya gayret etmeli bu yüzden.

Uzun zaman oldu. Satırlar olmadan da yapabilirim sanmıştım oysa. Yapmışım da yapabileceğimi aslında. Bir cümleyi vurgulayabilmek adına koca kitaplar yazılıyor, ben de burada, bir anı vurgulayabilmek adına nefes alıp veriyormuşum meğer hayatta.

Şu geçen zaman boyunca ne kadarın kaldı bana bilmiyorum. Ayaklarımla peşi sıra sürdüğüm düşüncelerle geldim buralara; yaşayarak, öğrenme zorunluluğunda kalarak. 

Tüm satırlarımda sana dair anımsamak istemediğim anlar uzanıyor şimdi. 
Sensiz de geçti, geçiyor zaman.

Öylece.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder