19.10.13

iki ucu mutlu değnek

İnsanın hayatında çoğu şey yolunda giderken en fazla ne hakkında ve nasıl yazar çözebilmiş değilim. Çiçekler böcekler hakkında yazmayı pek beceremeyenlerdenim sanırım. Bi Kafka suskun puskun dururken yanımda, bunu asla yapamam. Gerçekten bir düşünülmüşlük olması gerek yazabilmek için. Bir gökkuşağı değil. Nefes alım verişlerin bi' seyirmesi gerek, içi içine sığmaması gerek insanın. En derinden yazabilmesi için. Şimdilik, en azından bu aralar, bu olgudan oldukça uzaktayım. 

Okul mokul, iş miş derken bu şekile sokuluyormuş insan demek ki. Nefes alımlarımı hissedecek boş bir zamanın olması gerekmiyor da artık.

Engebesiz düz bir yolda ilerliyorum şimdilik. Yanıma sokulursan sana da yaşam enerjisi verebilecek haldeyim. Şaşırıyorum, evet. Olması gereken bu ama. Hissediyorum da. 

Hadi gel, birlikte yaratalım nefes alınamayacak kadar işler. Düşünmeyelim. İlerleyelim.
Doğru ya da yanlış, zor ya da kolay, hatta iyi ya da kötü bir şekilde yaşıyor da insan, gel hadi bu sefer 

Gerçekten Var Olalım.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder