4.1.14

ne iştir bilmeden

Büyük bir istekle aniden açtım sayfayı. Yazıp yazıp sildim sonra her bir şeyi. Ne zor anlatmak yaşanılanları yazıyla diye düşündüm. Satırlarla anlatılamaz öz duygular. Yaklaşımlar ise benzetmelerle, belki. Benim yaşama karşı satırlarım değil yaklaşımlarım var oldu öyleyse yıllardır. Düşünüyordum düşünmesine de, çoğu zaman günlerimi "senaryoladığım" anılarla geçirerek yaşayıp gidiyordum bir şekilde. Her seferinde olduğu gibi, an geliyor ve benimle birlikte duvarlara toslayarak dağılıyordu her bir tarafa bunlar. Toplamak ise kelimelerime düşüyordu. Çünkü "'önce kelime vardı' diye başlıyor Yohanna'ya göre İncil". Ve bu şekilde devam ediyor(du) insanlara göre yaşam.
Kelimeler eşliğinde. Parmağımdaki mürekkepler eşliğinde, öyle ya da böyle devam etmekte işte her bir şey. Kulağımda da iyisiyle kötüsüyle tanıdık tınılar bırakarak belki...

Nasıl da yaşıyorum ne iştir bilmeden yaşamayı.
Bir şekilde beslenip gidiyor kalemim böylece.
Öylece.
Öylesine.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder