30.8.14

sen, sevdiğim, nefret ettiğim, sen

Onca anı biriktirildi bu iki insan arasında, oncaları katlanıp cebe atıldı, oncaları defter aralarında silinmeye bırakıldı.
Kaç hayat geçti aradan, kaç boşluk doldurulmaya çalışıldı kelimelerle. Kaç defter anlattı onları birbirlerine. Kaç rüya yaşandı, kaç oda doldu düşüncelerle.

Zordur karşılık verememek, var olmak öylesine bir eşikte. Bir varmış bir yokmuşcasına gelip yan yana, geçmek zorunda kalmak sonra.

Birlikte seyre dalınan manzara her daim karşıda, yazıları her daim etrafta. Çünkü iki kişiliktir tüm satırlar, seyre dalınmasa da, iki kişi barındırır içerisinde bir manzara. İki ayrı kişiyi birleştirir bazı durumlar, farkına varılamasa da.

Biriktirilen onca anı bu iki insan arasında, geçen onsa insan aralarından, onca hayat ve kelimeler, nefes alım verimlerle var oluyorlar hala. Umarsızca geçiyor zaman, araya daha fazla hayat serpiştirerek. Bitiyor yaz mesela, ardından geçmek bilmeyen güneş yanıkları bırakarak, barındırdığı hafızaları yok sayarak geçiyor yaz da.

Şimdi yalnızca mevsimler aynı, bu iki insan başkayken; kış aynı, yaz aynı. Geçip gidiyor zaman, daha da açılıyor mesafeler. Her ikisi birer eşikteyken, bir varmış bir yokmuşcasına geçip gidiyor yanlarından hayatlar..

...

Bu iki insan,
Nasıl da yaşıyorlar ne iştir bilmeden yaşamayı şimdi.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder