3.1.15

birilerinin yaşaması gerekiyor işte

Her şey girmişken yoluna, nefes alıp verişimin arasına bir de satır ekleyeyim istedim. Çekilmeyince umut bedenden çünkü, yorgun kelimelerden medet umuluyor. Nasıl oluyor böyle bir de, bilmiyorum; ama bekleyince oturuyor çoğu şey yerli yerine. Ne güzel de bekledim ne iştir bilmeden beklemeyi ben de.

....


Hayatı sessizlik tanımlar dediler, bu yüzden bıraktım ellerimi ben de, hayatımı yazsınlar.

Bir sayfa, iki, üç. Doldurmak önemli. Hissetirmeden, kendince, izin verip, öylesine. Çaba sarf etmeye gerek yok. Böylesine oturuyormuş bazen tüm taşlar yerli yerine.
Var mı hala atlatamadıklarım? Elbette. Sende de olduğu kadar , benim de içimde sakladıklarım vardır hala.

Her ne kadar şey varsa ardım sıra bıraktığım, hala oradalar elbet. Gelip geçiyorlar arada sırada. İleri - gerilerden ziyade, diğer tüm yönleri de algıladığım andı önemli olan. 
Sanırım, her gece yatmadan önce güzel bir şarkı dinleyip ısınmak gibi yaşam. Bu kadar. Biz de işte, ne güzel yaşayıp gidiyoruz, ne iştir bilmeden yaşamayı; iyisiyle kötüsüyle.

İyi tınılara, kötü tınılara, tüm anılara adansın bu gece. Güzel şarkılara..
Değil kadehlerimiz, başlarımız kalksın bundan böyle.

Çünkü birilerinin hala yaşaması gerekiyor işte.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder